Ο βασικός κανόνας του CDC και της Υπηρεσίας Ασφάλειας Τροφίμων του αμερικανικού υπουργείου Γεωργίας (USDA) είναι απλός. Τα τρόφιμα που χρειάζονται ψυγείο δεν πρέπει να παραμένουν σε θερμοκρασία δωματίου περισσότερο από δύο ώρες. Αν όμως η θερμοκρασία του περιβάλλοντος ξεπερνά τους 32°C, όπως συμβαίνει συχνά το ελληνικό καλοκαίρι, το όριο πέφτει στη μία ώρα.
Ο κανόνας αφορά κυρίως:
- μαγειρεμένο ή ωμό κρέας, κοτόπουλο και ψάρι
- αυγά και φαγητά που περιέχουν αυγά
- γάλα, γιαούρτι, μαλακά τυριά και άλλα γαλακτοκομικά που χρειάζονται ψυγείο
- μαγειρεμένα φαγητά και περισσεύματα
- σαλάτες με αυγό, πατάτα, ζυμαρικά ή θαλασσινά
- κομμένα φρούτα, ιδιαίτερα πεπόνι και καρπούζι
- γλυκά που απαιτούν ψύξη, όπως όσα περιέχουν κρέμα ή γαλακτοκομικά.
Αντίθετα, τρόφιμα όπως ψωμί, κράκερ, μπισκότα και ολόκληρα άκοπα φρούτα δεν υπάγονται στον ίδιο κανόνα.
«Μυρίζει καλά, άρα τρώγεται»; Ισχύει;
Ένα από τα συνηθέστερα λάθη είναι να θεωρούμε ότι θα καταλάβουμε από τη μυρωδιά ή την εμφάνιση αν ένα φαγητό είναι επικίνδυνο. Ο FDA προειδοποιεί ότι ένα τρόφιμο μπορεί να προκαλέσει τροφική δηλητηρίαση χωρίς να μυρίζει, να φαίνεται ή να έχει γεύση χαλασμένου.
Επομένως, εάν ένα ευπαθές τρόφιμο έχει μείνει τέσσερις ή πέντε ώρες στο τραπέζι, το να το βάλουμε μετά στο ψυγείο δεν μηδενίζει τον κίνδυνο. Η ασφαλέστερη επιλογή είναι να απορριφθεί.
Άλλος ένας διαδεδομένος μύθος είναι ότι το ζεστό φαγητό πρέπει να κρυώσει εντελώς πριν μπει στο ψυγείο. Το CDC συστήνει το αντίθετο. Τα φαγητά μπορούν να μοιραστούν σε μικρά, ρηχά δοχεία και να μπουν έγκαιρα στο ψυγείο, ώστε να κρυώσουν γρηγορότερα.
Στην παραλία, στο πικνίκ ή μέσα σε ένα ζεστό αυτοκίνητο ο κανόνας γίνεται ακόμη απλούστερος. Πάνω από 32°C, μετράμε μία ώρα. Αν πρόκειται να κρατήσουμε το φαγητό περισσότερο, χρειάζεται φορητό ψυγείο με πάγο ή παγοκύστες ώστε να παραμένει κρύο.
